Multilingully messed up!

ตั้งแต่เข้าคณะอักษรมารู้สึกว่านับวันตัวเองยิ่งพูดจาทับศัพท์มากขึ้นเรื่อยๆและเรื่อยๆ

จริงๆก็ไม่อยากจะโทษคณะมาก ถึงแม้ว่าอาจารย์ในคณะหลายๆท่านก็มีลักษณะอย่างที่ว่านี่จริงๆน่ะแหละ!

ยิ่งตั้งแต่ขึ้นปี 3 มานี่ก็พูดทับศัพท์เฉพาะภาษาญี่ปุ่นเยอะขึ้น เอาจริงๆตอนนี้คำว่า きっかけ คงหลอนติดหัวเด็กเอกญี่ปุ่นปี 3 ไปหมดแล้ว รู้สึกว่าแปลเป็นไทยก็ไม่ได้ แปลเป็นอังกฤษก็ไม่ใช่ โอเค คำว่า trigger เค้าก็คงใช้กันละ แต่รู้สึกมันคนละบริบทกันยังไงก็ไม่รู้ ก็แปลได้แหละนะ แต่ความรู้สึกมันไม่เหมือนกัน สุดท้ายก็ต้องมาลงที่ きっかけ เนี่ยละ

หรืออย่างวันก่อนจะเล่าให้แม่ฟังเรื่องวิชา 自由研究 ของเอกญี่ปุ่น ก็คิดอยู่นานมากว่าชื่อวิชาคืออะไร ตอนหลังก็บอกแม่ไปว่า Independent study แต่เอาจริงๆคือคำภาษาไทยนี่นึกไม่ออกเลย ("วิจัยอิสระ" เหรอ?)

หรืออย่างตอนนั้นฟังเรื่องที่เพื่อนต่างคณะเล่าให้ฟังแล้วคำแรกในหัวคือรู้สึก キモイ มากๆๆ ก็อยากจะพูดออกไป แต่ก็นึกขึ้นมาได้ว่าเค้าไม่ได้เรียนญี่ปุ่นนี่ จะเข้าใจได้ไง

เรื่องภาษาอังกฤษนี่อีกเรื่อง เมื่อวันก่อนคุยกับน้าบอกเรื่องกำหนดการที่จะไปญี่ปุ่นให้น้าฟัง อธิบายว่าไปถึงวันนี้ เสร็จแล้วก็จะมี orientation ให้นักเรียนต่างชาติ

ตอนที่เล่าอยู่คำแรกในหัวที่นึกคือ orientation เลยนะ แต่ในใจก็นึกว่ามันมีภาษาไทยคำนี้นี่ รู้สึกมันไม่ต้องทับศัพท์ก็ได้ เลยพยายามจะนึกแล้วก็พูดอ้ำๆอึ้งๆ แบบ เอ่อ มันจะมี เอ่อ ที่เด็กมาประชุม เอ่อ

ต้องขอบคุณแม่ที่สุดท้ายเข้ามาช่วยได้ทัน บอกว่า มี "ปฐมนิเทศ"

เอออออ นี่แหละใช่เลย แล้วทำไมแค่นี้เราถึงนึกไม่ออก?

ยังมีอีกเยอะเหอะอันที่จริง อย่างวันก่อนคุยกับเอย พูดว่า "เออเนี่ย เราเชื่อเรื่อง chemistry ของคน 2 คนนะ"

คำนี้สารภาพว่าไม่รู้จริงๆว่าภาษาไทยใช้ว่าอะไร (ได้โปรดอย่าตอบว่า "เคมี" เคยเห็นพวกบทความแปลว่า "เคมี" แล้วรู้สึกแปลกและตลกมากๆๆ รับไม่ค่อยได้เท่าไร!)

หรืออย่างวันที่ท่านทูตญี่ปุ่นมา เราก็ชมพี่แฟรงค์ว่าเป็นพิธีกรได้ดี คำแรกที่พูดออกไปคือ "good job" (ทำไมต้อง good job? บอกว่าพูดได้ดีทำได้ดีอะไรยังงี้ไม่ได้เหรอไง)

หรือถ้าถามเราตอนนี้ว่าคำว่า "stereotype" ภาษาไทยคืออะไร เราตอบไม่ได้นะ อธิบาย concept ให้ฟังได้ แต่ไม่รู้ว่าคำเฉพาะของคำนี้ในภาษาไทยคืออะไร

หรือคำว่า "overrate" เช่น Valentine's day is overrated! เราใช้บ่อยมากกกเพราะเดี๋ยวนี้รู้สึกอะไรๆก็ overrate ไปหมด :P แต่ไม่รู้อีกนั่นแหละว่าจะใช้ภาษาไทยยังไงหรือคำไหนให้ได้อารมณ์นี้ (ใครรู้ช่วยบอกด้วย จะรู้สึกขอบคุณมากๆ)

ทำไม?????? ทั้งที่เกิดที่ไทย โตที่ไทย แถมเรียนโรงเรียนไทยมาตลอดชีวิต ตอนนี้ก็เรียนมหาลัยภาคไทย ไ่ม่เคยเรียนหลักสูตรอินเตอร์เลย ทำไมต้องพูดภาษาอังกฤษเยอะขนาดนี้ด้วย???? ฟังดูกระแดะจริงๆ

แต่พูดจริงๆเลยนะไม่ได้คิดจะกระแดะอะไรทั้งนั้น แต่ ณ เวลาตรงนั้นถ้าคำในหัวเราคิดออกมาเป็นคำแรกเป็นภาษาอังกฤษหรือภาษาญี่ปุ่นก็จะใช้ออกไปเลยโดยอัตโนมัติ จริงๆก็ไม่อยากจะใช้ทับศัพท์มากขนาดนี้เลย อยากจะพูดไทยก็ใช้ภาษาไทย (ยกเว้นคำทับศัพท์ที่มันจำเป็นต้องใช้จริงๆ)

เราคิดว่าเรื่องนี้ไม่เป็นปัญหาเท่าไรหรอกถ้าอยู่ในคณะ คนในคณะก็เป็นแบบนี้กันเยอะ (มาก...บางคนเป็นมากกว่าเราเยอะ) ;) แต่พอจบไปแล้วทำงานต้อง deal กับคนอื่น (นี่ไงมาภาษาอังกฤษอีกละ) เอาใหม่ๆ ต้องติดต่อกับคนอื่น เราก็ควรจะใช้คำใช้ภาษาอะไรให้มันถูกต้องป่ะ? ไม่ใช่ทุกคนนี่ที่จะมาเข้าใจภาษาอังกฤษหรือภาษาญี่ปุ่น

รู้สึกอยากพูดไทยก็ใช้ไทยให้หมด อังกฤษก็อังกฤษให้หมด ญี่ปุ่นก็ญี่ปุ่นให้หมด ถ้าจะทับศัพท์ก็ใช้แค่คำที่จำเป็นหรือคำที่คนทั่วไปเค้ารู้และเข้าใจตรงกัน แต่ที่เป็นอยู่ตอนนี้คือครึ่งๆกลางๆลูกผีลูกคน

สรุปไม่เห็นพูดได้ดีสักภาษาเลย

มันก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ขนาดนั้นหรอก (มั้ง) แค่อยากจะบ่นเฉยๆ หาเรื่องอู้ไม่ยอมอ่านหนังสือสอบ!