รู้สึกไม่ชินไปซะแล้วกับการที่มีคนทำอะไรให้ มาถึงก็ซื้อน้ำมาให้กิน คอยเปิดประตูให้ เดินบังระวังรถให้ หรือยืนบังเวลาอยู่บนรถไฟฟ้าแน่นๆ ถือของให้ พอบอกว่าไม่ต้องก็ยังยืนยันว่าจะถือให้ เห็นเดินด้วยกันแล้วร้อนก็หยิบหนังสือออกจากกระเป๋าให้เราใช้บังหน้า รอให้ลงรถเมล์หรือเดินเข้าไปข้างในก่อน ตอนกินข้าวก็หยิบช้อนให้ เช็ดช้อนส้อมให้ จะกินไก่ก็หั่นมาให้ 2 ชิ้นตักใส่จานให้เราทั้งที่เราบอกว่าจะไม่กิน กินเสร็จก็หยิบทิชชู่ให้ ตอนกลับบ้านก็นั่งรถไฟฟ้ามาส่งถึงสถานีที่เราจะลงเป็นเพื่อน
ไม่ชินมากๆถึงมากที่สุด วันนี้รู้สึกเหมือนไม่ได้ทำอะไรด้วยตัวเองเลย เหมือนถูก spoil อย่างมาก ถ้ามีคนทำแบบนี้ให้บ่อยๆเสียนิสัยแน่ คนเราจะคอยมาทำอะไรแบบนี้ให้อีกคนนึงตลอดเวลามันเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ
ถ้าถามว่ารู้สึกยังไง? ก็คงรู้สึกดีแหละนะ แต่มันก็เป็นความรู้สึกดีที่แปลกมากๆอยู่ดี เพราะไม่เข้าใจว่า "ทำไมเธอจะต้องมาทำให้เราขนาดนี้ด้วย?"
เป็นความรู้สึกดีที่ปนด้วยความลำบากใจจริงๆ
อันที่จริงวันนี้ยังมีอะไรที่อึดอัดใจ ลำบากใจ และไม่เข้าใจอีกหลายเรื่อง เธอบอกว่า "ก็เราเป็นเพื่อนกัน ทำไมจะเจอกันไม่ได้" แต่เราสงสัยมากว่า "นี่คือสิ่งที่เพื่อนกันจริงๆเค้าทำกันยังงั้นเหรอ?" ไม่เข้าใจเธอจริงๆว่าทำไมจะต้องยืนกรานกับหลายๆอย่างมากมายขนาดนั้น ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอจะต้อง "ยื้อ" ทั้งที่เราบอกว่า "ไม่" คิดอีกทีก็น่าขำนะเพราะเหมือนเราสลับบทกันเล่นชัดๆ สมัยก่อนมีแต่เราที่ต้องเป็นคนยื้ออยู่คนเดียวแท้ๆ มันประหลาดมั้ยล่ะ?
แต่อีกใจนึงก็รู้สึกว่าไม่อยากจะเสียเวลาไปคิดแล้ว อีกฝ่ายนึงเค้าจะคิดยังไงก็ช่างเค้าเุถอะ เรามีจุดยืนของตัวเองก็พอ
และเราก็คิดว่า เราไม่ได้ "หวั่นไหว" ไปกับอะไรง่ายๆขนาดนั้นหรอกนะ อดีตก็คืออดีต
ถึงแม้ว่าคนๆนั้นจะพูดว่า "เราไม่เรียกอดีตที่จำได้ว่าอดีตหรอก แต่เราคิดว่ามันคือความทรงจำ"
ซึ่งเป็นประโยคที่เราชอบโคดดดดดก็ตาม
มันก็ไม่ได้แปลว่า เราจะย้อนกลับไปชอบคนที่พูดประโยคนี้อย่างใน "อดีต" อีกต่อไปแล้วล่ะ...
คิดๆแล้วชีวิตคนเราก็ตลกดี กับบางเรื่อง...บางสิ่งบางอย่างที่เราคิดว่ามันจบอย่างเสร็จสมบูรณ์ไปแล้ว กับบางคนที่เราคิดว่าชีวิตนี้คงไม่ได้เจอกันอีกแน่ๆ...มันก็ย้อนกลับมาเจอกันจนได้
แต่กับบางคนที่อยากเจอมาาาาาาากกกกกก และดิ้นรนหาทุกวิถีทางเพื่อที่จะได้ให้ไปเจอ ข้ามน้ำข้ามทะเลเพื่อที่อยากได้ไปเจออีกสักครั้ง มันก็ยังพลาด ยังคลาดกัน ไม่ได้เจอกันอีกจนได้
Life is mysterious that way.
No comments:
Post a Comment